Heb je weleens gehoord van NaNoWriMo? Het is een jaarlijks terugkerend evenement waar schrijvers worden aangespoord om in een maand tijd een verhaal of boek van 50.000 woorden te schrijven. Het motto is dat het gaat om kwantiteit en niet om de kwaliteit, een maand lang schrijven zonder te schrappen. Hoewel ik mijn innerlijke criticus inmiddels redelijk in bedwang kan houden lijkt dit de perfecte oefening om onbevangen te schrijven.

Met een lege agenda, een hoofd vol inspiratie en een ruime voorraad pennen en papier was ik er helemaal klaar voor. En toen overleed plotseling mijn lieve oom Peter. Van schrijven kwam het niet meer.

Schrijven kan een confronterend proces zijn, sommige teksten zijn voor mij te persoonlijk om te delen en als de emoties nog vers kan het moeilijk zijn om de gevoelens mooi op papier te krijgen. Maar ik weet dat schrijven ook heel fijn, ordenend en bevrijdend kan zijn. Als ik eenmaal in die flow zit vergeet ik alles om me heen. Mijn pen en ik zijn één en samen creëren we de prachtigste verhalen.

Ik verlang weer naar dat heerlijke gevoel en ik besluit: Ik ga weer schrijven! Ik gooi mijn angsten en blokkades overboord en klim weer in de pen. Schreef ik de eerste alinea’s nog met tranen in mijn ogen, amper twee alinea’s verder voel ik de drift om te schrijven weer door mijn lijf gieren. Ik durf weer te schrijven!

De zon breekt door en terwijl mijn gezicht opwarmt door een zonnestraal voel ik dat bekende warme gevoel in mijn buik en ook in mijn hoofd begint het weer te borrelen. Het kost me waarschijnlijk wel iets meer dan een maand tijd, maar ik weet dat mijn boek er uiteindelijk gaat komen.

Ik word vroeg wakker en ben ook nog eens redelijk fit voor een ochtend. Mama is gisteren langs geweest om te poetsen, dus ik hoef in huis niets te doen. Nu ik op tijd ben kan ik wel weer een keertje met de trein naar school.

Ik trek m’n jas aan en loop naar het station. De trein komt pas over elf minuten. Ik ga naar de kiosk en koop een thee en hamkaascroissant. Eigenlijk best wel relaxed reizen met de trein. Voorzien van een natje en een droogje kan ik proberen weer wat moois op papier te krijgen. Waarom doe ik dit niet vaker?

En dan schalmt die (te) vaak gehoorde zin weer door de luidspeakers “De trein richting Driebergen-Zeist, Utrecht Centraal, Amsterdam en Schiphol van 9 uur 27 heeft een vertraging van 10 minuten”.

Shoppen in New York, dan doorvliegen naar LA, het oudste Disney park bezoeken in Anaheim, huilen op de Golden Gate Bridge in San Fransicco  (hoogtevrees) en een hangover krijgen in Las Vegas. Ik had de reis al helemaal uitgestippeld. Drie, misschien wel vier, weken touren door de VS. En toen kreeg ik de kans om stage te lopen bij vakantie.nl.

Sinds Bjorn en ik een stel zijn, is reizen onze gezamenlijke passie. De vijf jaar dat we bij elkaar zijn, hebben we samen 21 landen bezocht. Bjorn is na een jaar reizen door Australië en Nieuw-Zeeland het type “nix geen worries”. Ik ben daarentegen een controlfreak en lijk af en toe net een wandelend reisbureau/-gids/-apotheek/-verzekering. In alle tassen zitten kopieën  van paspoorten, bankpasjes, verzekeringspapieren, hotelreserveringen en vliegtickets. In mijn backpack zitten een speciale reis EHBO-set, in mijn handtas een miniset met pleisters, pijnstillers en poeders tegen uitdroging.

Het leukste vind ik het voorbereiden van de reis. Vaak begin ik al maanden van te voren met het lezen van reisinfo. Op vakantie wil ik zoveel mogelijk van de omgeving en cultuur meekrijgen en zo min mogelijk missen. Het plannen begint met het uitzoeken van de perfecte vakantiebestemming. Daarna lees ik me helemaal in tot ik weet wat de must-sees zijn, hoe het logistiek het best te plannen is en (erg belangrijk!) waar we het lekkerste eten en drinken kunnen vinden.

Deze zomer ga ik me voorbereiden op heel veel reizen. Ik ga op zoek naar de mooiste bestemmingen, verzamel reisnieuws en selecteer de beste aanbiedingen. Tijdens mijn stage bij vakantie.nl doe ik inspiratie op, leer ik over online marketing en krijg ik daar ook nog voor betaald. Ideaal? Bijna. Na tien weken stage begint het nieuwe schooljaar alweer en heb ik geen tijd gehad om zelf op vakantie te gaan. De rondreis door de VS wordt een jaartje (of langer) uitgesteld en ingeruild voor tien weken hard werken.

Spijt van mijn sollicitatie heb ik absoluut niet. Amerika moet even wachten, maar ik zie ook heel veel mogelijkheden en voordelen. Bruin word ik onder de zonnebank, lekker eten doe ik thuis en met flipflops aan is het elke dag vakantie. Ik doe enorm veel inspiratie op voor toekomstige reizen, leer nog beter te schrijven en hou voor het eerst geld over aan het einde van de zomer..

PS: Ga jij wel op vakantie deze zomer of ben je gewoon benieuwd naar mijn stage? Kijk dan op vakantie.nl en schrijf je in voor de nieuwsbrief!

Het ging net zo lekker. Tijdens het schrijven zat ik in een heerlijke “flow”. Met mijn pen op papier (of vingers op het toetsenbord) verscheen er een onuitputtelijke stroom aan woorden in mijn hoofd. Met sierlijke bewegingen, en af en toe wat krassen, ontstond er een tekst. Mijn innerlijke criticus leek verdwenen.

Toen kregen we de opdracht een songtekst te schrijven. En sindsdien staat meneer D. (de oorzaak van mijn writer’s block) weer achter me, mee te gluren als ik aan het schrijven ben. “Die zinsbouw klopt niet, daar mist de rijm en dat couplet komt niet overeen met de melodie.”

Inmiddels weet ik dat ik niet moet blokkeren en gewoon door moet schrijven. Met Bjorn in gedachten begin ik aan een lied over liefde.  Zinnen als “Ik hou van jou” en “Jij laat me stralen” verschijnen op papier. Dan zie ik ineens “Waarom ben je niet hier?” staan. Bjorn is namelijk lekker vakantie aan het vieren op Phuket, terwijl ik hier in de regen aan het ploeteren ben. Het gekke is dat het mijn voorstel was dat hij samen met Alto op vakantie zou gaan. Omdat hij het goed vond om onze rondreis door de VS uit te stellen, kan ik deze zomer stage lopen bij vakantie.nl. Maar goed, ik haal er weer een ander onderwerp bij, net als tijdens het schrijven van mijn songtekst. Ik pak een nieuw blaadje en vol goede moed doe ik weer een poging.

Voor me ligt bladmuziek van zes verschillende nummers. Daar tussen liggen iets van tien vellen met probeersels en twee mindmaps met gevoelens, metaforen en rijmwoorden. Samen met meneer D. keur ik de pogingen. Het meeste papier eindigt als een prop in de hoek.

Dan zie ik de perfecte zin. Het blijft stil in mijn hoofd, meneer D. heeft ook geen commentaar. Ik schrijf de regel op een nieuw vel, vol hoop dat het straks helemaal vol staat met net zulke mooie, goedlopende en net geschreven zinnen. Als het zo door gaat ben ik weer even van de kritische meneer D. af.

Half pratend en half zingend lees ik de zin op, op zoek naar de juiste melodie. Dat klinkt wel heel goed. Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Waarschijnlijk was Marco ook zo enthousiast toen John hem deze zin op deze melodie liet horen.

Het jachtseizoen is weer geopend! Nee, ik ga niet schrijven over jagers in het bos. En nee, ik ga ook niet schrijven over mannenjacht, ik heb al een leuk exemplaar aan de haak geslagen. Het TV-seizoen in de VS is bijna afgelopen en de netwerken presenteren de nieuwe series die zij na de zomer uit zullen zenden. Dit is een van mijn favoriete periodes van het jaar. Ik kan haast wel zeggen dat ik verslaafd ben aan het kijken van series. Nu een aantal van mijn favorieten gecancelled zijn, kan ik weer op zoek naar nieuw kijkplezier.

Nu ik zelf een scenario heb geschreven is het nog interessanter. Terwijl ik de pilots (een soort van proefaflevering) bekijk, sta ik stil bij de keuzes die de schrijvers hebben gemaakt. De ene schrijver kiest voor lange dialogen, de ander weer voor betekenisvolle blikken bij alleszeggende achtergrond muziek. Ik vraag me af wat mij triggert om een serie te blijven volgen. Waarom Couger Town wekelijks door miljoenen bekeken wordt, terwijl Accidentally on Purpose maar net het einde van het seizoen heeft weten te halen. Ik zie het kijken van series nu als een soort leerschool, voor hoe ik scenario’s voor een serie kan schrijven die wel door miljoenen gevolgd zal worden.

Want daar ben ik nu wel echt uit. Ik ga verder met schrijven. Of ik straks mijn eigen serie zal krijgen weet ik niet. Dat maakt ook niet uit. Tijdens het schrijven is mijn hoofd leeg. Ik denk niet meer aan de was, boodschappen die nog gedaan moeten worden of de vloer die nog gedweild moet worden. Alles is gefocust op de tekst die ik aan het schrijven ben. Voor iemand met het concentratievermogen van een driejarige is dat een verademing.

Nu ik dit zo schrijf komt er een geniale gedachte in me op. Als ik leer van het kijken van series, is het eigenlijk een soort studiemateriaal. Nu hoef ik me nooit meer schuldig te voelen als ik geniet van mijn wekelijkse dosis entertainment. Ik ben dan namelijk aan het leren. Zo krijg ik die voorgeschreven 40 buitenschoolse studie-uren per week met gemak gevuld.

Vreselijk vind ik het. Opgepropt tussen al die vreemde mensen. Stinken ze niet, dan staren ze wel. Of erger nog, ze kijken mee op je mobiel terwijl je twittert, het nieuws leest of een spelletje speelt. Kortom, ik heb een hekel aan reizen met het openbaar vervoer.

Het is voor mij dan ook een heerlijke luxe dat paps en mams een extra autootje hebben. Een redelijk comfortabele, rode Renault Clio Chippie, die ik vrijwel altijd mag gebruiken. In de auto geniet ik van de rust, ordinair met de radio mee blèren en scheuren over de a12. Geen irritante personen die te dicht naast me komen zitten, tegen me praten terwijl ik naar m’n lievelingsnummer luister of me vervelen met hun te luide telefoongesprek. Alleen mijn auto, de weg en ik. De kosten voor benzine en parkeren heb ik hier graag voor over.

Sinds twee weken volg ik het keuzevak Copywriting en Creatief Schrijven. Het vinden van inspiratie voor een schoolopdracht is nogal eens een obstakel. Echter, tijdens het autorijden word ik overladen met inspiratie en bedenk ik de meest geniale zinnen. Maar wat doe je ermee als je twee handen aan het stuur moet houden? De auto langs de kant zetten om het op te schrijven is geen optie. Ik heb eigenlijk altijd haast als ik onderweg ben. Dan maar hopen dat ik het nog herinner als ik thuis kom. Helaas is dit vaak niet het geval en begint de zoektocht naar inspiratie opnieuw.

In de trein en de bus heb ik beide handen vrij om ingevingen op te schrijven. En de reizigers waar ik me normaal aan erger kan ik gebruiken als bron voor personages. Morgen ga ik maar weer met de trein. Het zou toch hilarisch zijn als ik straks mijn eerste boek opdraag aan mijn stinkende en starende medepassagiers.

In de auto naar huis dagdroom ik hoe geweldig het zou zijn als blijkt dat ik talent heb voor scenarioschrijven. Elke week weer bedenk ik hoe ik de verhaallijnen van mijn favoriete series en soap zou laten verlopen. Als deze week blijkt dat ik hier goed in ben, zou het maar zo kunnen dat ik over een aantal jaar eigenaar ben van Micheleland, net zoals Shonda Rhimes Shondaland heeft.

Shonda Rhimes is de bedenkster van Grey’s Anatomy en Private Practice en daarnaast ook een fervent twitteraar. Via de microblog houdt ze de fans op de hoogte en discussieert ze met hen over het wel en wee van de karakters. Ik bewonder de manier waarop zij met de personages om gaat. Shonda schrijft nooit verhaallijnen die niet bij de karakters passen. Het is of ze tijdens het schrijven in het hoofd van de persoon zit en daar precies ziet wat diegene denkt, doet en zegt.

Mijn personages komen iets minder goed tot leven. Met gemak staar ik twee uur naar een velletje met namen. De ene naam maakt het personage te afstandelijk, de andere is weer te tuttig. Ik ben blij dat ik nog even geen namen voor mijn kinderen hoef te bedenken. Ik vraag me namelijk af of ik aan negen maanden genoeg heb voor het vinden van de perfecte naam.

De gave om één, twee, drie een geweldig scenario uit m’n mouw te schudden heb ik (nog) niet (gevonden). Voorlopig blijft het dus bij Dromenland. Wie weet komt de droom van Micheleland ooit uit.

Later als ik groot ben ga ik een boek schrijven. Ik weet nog niet waarover of wanneer. Eens zal er een boek in de schappen liggen (of via iStore te downloaden zijn) waar mijn naam op staat. Maar voordat het zo ver is moet ik eerst van mijn ‘writer’s block’ af.

Toen ik nog lief, klein en onschuldig was schreef ik graag. Ook de eerste jaren op de middelbare school schreef ik verhalen en gedichten en maakte ik met vriendinnetjes een heus tijdschrift. Heerlijk vond ik het om mijn pen over het papier te laten dansen. Letters werden woorden die in zinnen veranderden en uiteindelijk een kloppend geheel vormden.

In de vierde kreeg ik een andere docent voor Nederlands. Een kalende man die van meisjes in korte rokjes hield. Met rode strepen door mijn opstel gaf hij aan dat mijn zinnen te lang en mijn alinea’s te kort waren. Vervolgens begon ik tijdens het schrijven op zinsbouw te letten. Ik probeerde alinea’s aan elkaar te lijmen, zodat ze lang genoeg zouden zijn. En met gemak formuleerde ik zinnen tien keer opnieuw, omdat ze anders te lang waren. Mijn innerlijke criticus was geboren.

Mijn innerlijke criticus zorgt ervoor dat teksten die ik schrijf vrijwel foutloos zijn, maar ook dat ik moeite heb met creativiteit en alles behalve effectief ben tijdens het schrijven. Als ik het überhaupt al aandurf  om de eerste zin op papier te zetten is de kans groot dat hij enkele seconden later weer verdwenen is. Dit is niet alleen qua timemanagement vervelend, het ontneemt me ook  het heerlijke gevoel dat schrijven me kan geven.

Ik besloot de eerste stap richting mijn toekomst als schrijver te zetten en schreef me in voor de keuzecursus Copywriting en Creatief Schrijven. Na de eerste week besef ik goed dat ik het mezelf niet makkelijk heb gemaakt. Het vooruitzicht van alle deadlines bezorgt me hartkloppingen en zweethandjes. Maar voorlopig gaat het schrijven over boodschappen doen en aardappelpuree me redelijk goed af. Dus wie weet ligt mijn boek volgend jaar al in de schappen ‘Hoe overwin ik mijn writer’s block door Michèle von Kriegenbergh’.

Nog geen jaar geleden maakte ik een twitteraccount aan en inmiddels ben ik helemaal om. Poste ik in het begin een paar tweets per week, inmiddels gaat er haast geen dag meer voorbij zonder twitter. Op het moment van schrijven heb ik al 1409 tweets verstuurt en zijn er 59 tweeps die me volgen.

Sam who?

Ik begon met twitteren toen Christina Applegate (@1capplegate) via twitter een actie begon om Samantha Who? , een van mijn favoriete series, op de buis te houden. De actie mislukte helaas, maar ik hield er wel een nieuwe hobby aan over. Ook Bjorn (@Klotzak) maakte een account aan, want hij wilde wel weten wat ik nou allemaal aan het tweetten was. Al snel volgde de rest van de vriendengroep en inmiddels is twitter het medium om dates te plannen en elkaar op de hoogte te houden. Niet alleen vrienden vonden m’n tweets interessant genoeg om me te volgen, ook onbekenden werden followers. Vond ik het eerst nog een beetje gek dat mensen mij gingen volgen, tegenwoordig neem ook ik graag via twitter een kijkje in het leven van anderen.

Starbucks

De followers op de hoogte brengen van mijn belevingen en hersenspinsels werd steeds leuker, voornamelijk door de leuke en lieve replies en handige tips die ik ontvang. Bjorn en ik vonden het zelfs zo leuk dat we tijdens de vakantie steeds op zoek gingen naar een Starbucks, omdat daar gratis wifi was waarmee we konden twitteren. Vooral mams was hier erg blij mee, want bellen is erg duur vanuit Azië en mailen vind ik te veel tijd kosten tijdens het reizen. Een tweet van 140 tekens is zo getypt en door de ontvanger ook snel gelezen, ideaal dus.

Blunders

Net zoals ik weleens een sms naar de verkeerde persoon heb gestuurd, heb ik ook bij het twitteren blunders begaan. Tijdens een les webdesign waarvan ik meer diepgang had verwacht tweette ik “Tijdens les webdesign aan ’t leren hoe we een hotmailaccount aan moeten maken”. De volgende dag kreeg ik een reply van de docent (@tieskuh) met de vraag of het al gelukt was met mailen… Ik schaamde me dood, maar gelukkig kon hij erom lachen en zo had ik er weer een follower bij.

Een paar maanden later vertelde ik diezelfde docent via twitter over de training die ik samen met docent R. (@boeckenkast) zou gaan geven. Toen docent R. die middag zijn naam invulde op wieowie.nl verscheen mijn twitterpagina op zijn scherm, waarna ik tijdens de volgende borrel de gelegenheid kreeg flink door de grond te willen zakken.

Stage

Dat twitter veel meer kan bieden dan elkaar op de hoogte houden van wat je aan het doen bent, blijkt uit de stage die ik via twitter gevonden heb. Afgelopen woensdag tweette Laura (@LauraVL) dat ze een stagiaire zocht voor een zomerstage bij vakantie.nl. Nadat Bjorn via twitter groen licht gaf, onze geplande rondreis door Californië kan nu niet doorgaan, mailde ik donderdag m’n sollicitatiebrief en zat ik vrijdag in Amsterdam voor het sollicitatiegesprek. Het enige nadeel is dat Laura en ik nu niet over onze respectievelijk stagiaire en baas kunnen klagen via twitter

1.0 vriendinnen

Toen ik zaterdagmiddag besefte dat ik m’n vriendinnetjes zonder twitter nog niet eens had laten weten dat ik gesolliciteerd had, laat staan dat ik was aangenomen, besefte ik pas hoe twitterminded ik ben. Het gemak waarmee ik via m’n mobiel een tweet de wereld in stuur, maakt de drempel om m’n Mac op te starten en een mail te sturen nog groter. Ik weet het, het is bijna beschamend hoe lui ik kan zijn. M’n vriendinnetjes vinden het heel stoer dat ik zo 2.0 ben, maar vinden twitter zelf veels te ingewikkeld. Om ook m’n vriendinnetjes op de hoogte te houden, ga ik zo gelijk m’n tweets aan de wie-wat-waar van Hyves koppelen, want dat hebben ze dan weer wel.. Of misschien moet ik m’n followers vragen om de reminder “bel je vriendinnen” te sturen als ik iets tweet dat ook m’n real life vriendinnen horen te weten

Verklarende woordenlijst voor generatie 1.0

*twitter: microblog

*tweet: bericht op twitter

*tweep: iemand die twittert

*follower: iemand die jou volgt op twitter

*wifi: draadloze internetverbinding

*reply: antwoord op een tweet

Als eerste post op mijn spiksplinternieuwe blog een vragenlijstje, zodat lezers en vooral @LauraVL wat meer over mij te weten komen. Deze zomer ga ik stage lopen bij vakantie.nl waar Laura hoofdredacteur is Door haar tweets en blogs “kende” ik haar al en voelde het sollicitatiegesprek bijna als een theedate met een vriendin. Ik speelde al een tijdje met de gedachte een blog te beginnen en omdat het wel zo leuk is als zij ook een kijkje in mijn leven kan nemen, lijkt dit mij een goed moment om te beginnen met bloggen.

1. Zonder welk artikel ga je de deur niet uit?

Als ik m’n telefoon ben vergeten of de accu leeg is word ik toch wel een beetje onrustig, maar als ik m’n pinpas ben vergeten krijg ik echt de kriebels. Dat stukje plastic geeft me namelijk een gevoel van zekerheid. Als ik trek krijg kan ik er een broodje mee kopen, als ik verdwaald ben kan ik er een taxi mee betalen en als m’n telefoon het begeeft kan ik in principe zo een nieuwe kopen.

2. Wat is je favoriete make-up merk?

Rond m’n 17^e vond ik het heel interessant om make-up van Dior, Chanel en Helena Rubenstein te gebruiken. Tegenwoordig gebruik ik mascara van L’Oreal en wenkbrauwgel en oogpotlood van de Hema. Minstens drie keer zo goedkoop en in de spiegel zie ik geen verschil.

3. Wat is je favoriete bloem?

Mijn favoriete bloemen zijn tulpen. Bij deze bloemen hoef ik de stelen niet schuin af te snijden en met een beetje geluk gaan ze minstens een week of twee mee. Ja, ik kan best wel lui zijn

4. Wat is je favoriete kledingwinkel?

Mijn favoriete kledingwinkels zijn winkels waar een bord met SALE in de etalage hangt Ik vind het belangrijk om er leuk en verzorgd uit te zijn, maar geef m’n geld liever uit aan vakanties en lekker eten.

5. Wat is je favoriete parfum?

Op dit moment Coco Mademoiselle van Chanel. Wordt elke keer weer blij als ik het ruik en de complimentjes die ik er door krijg zijn natuurlijk ook leuk.

6. Draag je hakken of platte schoenen?

In de winter draag ik laarzen, in de zomer Birckenstocks en tijdens een avondje dansen pumps.

7. Haal je goede cijfers?

Goed genoeg om een diploma te halen, maar zeker niet zo hoog als ik zou kunnen halen.

8. Wat is je favoriete kleur?

Roze!! Hoewel ik game (ik heb m’n eigen Xbox 360!) en bier drink, ben ik soms ook echt een meisjemeisje.

9. Drink je energiedrankjes?

Alleen als ik de BOB ben.

10. Drink je sapjes?

Om geld te besparen probeer ik sinds een aantal weken elke dag een lunchpakket mee naar school te nemen en daar zit meestal een pakje sap bij. Verder drink ik thee en water.

11. Hou je van zwemmen?

Nee, ik lig liever op het strand.

12. Eet je friet/patat met een vork?

Friet eet ik het liefst uit een puntzak met een flinke dot mayo er bovenop. En nee Jeroen, daar gebruik ik geen vork bij

13. Wat is favoriete moisturizer?

Heritage van Nutrimetics, heerlijk spul!

14. Wil je later trouwen?

Ja! Ik heb de bruidegom al gevonden en zelfs een foto van de perfecte jurk op de harde schijf staan

15. Wordt je snel boos?

Ik ben een echte binnenvetter. Ik ben niet snel boos, maar als ik uiteindelijk boos ben is het vaak ook echt menens.

16. Geloof je in geesten?

Het idee dat er na de dood helemaal niets meer zou zijn beangstigt me. Of er een hemel is, een parallel universum of een ander soort van geestenrijk weet ik niet, maar ik vind het fijn om te geloven dat de geest/ziel na de dood nog ergens blijft.

17. Heb je fobiën?

Bij vlagen heb ik last van hoogtevrees en ik ben ook bang voor prikken en naalden.

18. Bijt je nagels?

Gelukkig niet.

19. Heb je ooit een bijna dood ervaring gehad?

Toen de stewardessen tijdens een vlucht vanuit Istanbul halverwege de vlucht verdwenen en we vervolgens tot de landing last hadden van vreselijk heftige turbulentie, heb ik m’n leven wel aan me voorbij zien gaan. Achteraf kan ik er wel een beetje om lachen dat ik toen hoopte dat ik plotseling paranormaal begaafd zou worden, zodat ik via telepathie afscheid kon nemen van m’n familie.

20. Drink je koffie?

Toen ik erachter kwam dat de tien koppen koffie die ik dronk de oorzaak van mijn hoofdpijn waren, ben ik gelijk gestopt. Sinds we een Nespresso apparaat hebben die heerlijke koffie zet neem ik zo’n twee keer per week een bakkie leut.

Het is misschien niet veel, maar toch iets meer info over Mies. Ik heb een heleboel ideeën voor blogs die ik nog wil gaan schrijven, dus eenieder die wil kan mij de komende tijd steeds beter leren kennen